ورنه چه خیزد آخر بیجاده را ز کاهی

تا باده ده شمایید اندر میان مجلس

از باده توبه کردن نبود مگر گناهی

از روی بی نیازی بیجاده که رباید

از تیزی سنانتان هر ساعت از سنایی

آهی همی برآید جانی میان آهی