تا باده ده شمایید اندر میان مجلس

زینها سپیدگرتر کم دیده ام سیاهی

گر چنبر فلکرا ماهیست مر شما را

صد چنبرست هر سو هر چنبری و ماهی

از باده توبه کردن نبود مگر گناهی

از روی بی نیازی بیجاده که رباید

ورنه چه خیزد آخر بیجاده را ز کاهی