هر کرا روزی یک جام می خام دهی

بسته دام تو گشتست دل من چه شود

که مرا قوت از آن پسته و بادام دهی

پخته عشق شود گر چه بود خام ای جان

نکنی ور بکنی ناز به هنجار کنی

ندهی ور بدهی بوسه به هنگام دهی

گر دل و جان به تو بخشیم روا باشد از آنک