نکنی ور بکنی ناز به هنجار کنی

که مرا قوت از آن پسته و بادام دهی

پخته عشق شود گر چه بود خام ای جان

هر کرا روزی یک جام می خام دهی

ندهی ور بدهی بوسه به هنگام دهی

گر دل و جان به تو بخشیم روا باشد از آنک

جان فزون گردد ز آنگه که مرا جام دهی