جان فزون گردد ز آنگه که مرا جام دهی

نکنی ور بکنی ناز به هنجار کنی

ندهی ور بدهی بوسه به هنگام دهی

گر دل و جان به تو بخشیم روا باشد از آنک

جامه غم بدرم من ز طرب چون تو مرا

حب در بسته میان جام غم انجام دهی

بی قرارست سنایی ز غم عشق تو جان