ای بس که بجویی تو مرا باز نیابی

ظنم نه چنان بود که با ما تو چنینی

بر آتش تیزم بنشانی بنشینم

بر دیده خویشت بنشانم ننشینی

ای بس که بپویی و مرا باز نبینی

با من به زبانی و به دل باد گرانی

هم دوست تر از من نبود هر که گزینی