گر دو چندان صله بودی، هم هبا بودی، هبا

هیچ چشم از هیچ قاضی آن ندید اندر جهان

کز تو دید این چشم من ز انعام و احسان و سخا

لیک اگر همچون به خیلا بودی آن وعده دراز

هر عطا کاندر برات وعده افتاد ای بزرگ

آن عطا نبود که باشد مایه رنج و عنا

لاجرم هر جا که رفتم نزد هر آزاد مرد