زهره را آن زهر نبود کو ترا گوید چرا

گه طلب کن بی سراج ماه در صحرای خوف

گه طلب کن بی مزاج زهره در باغ رجا

ماه را آنجا نبود کو ترا گوید که چون

رو که نیکو جلوه کردت روزگار اندر خلا

شو که زیبا پروریدت کردگار اندر ملا

ای ز تو اعقاب تو طاهر، چو سادات از نبی