نی تو ره گم کرده بودی در بیابان ریا

نی کنون از لطف ربانی همه اقلیم شرع

از تو خرم شد چه بر داوودیان شهر سبا

نی تو حیران مانده بودی در تماشاگه عجب

آن چنانت ره نمود ایزد به پاکی تا شدند

خرقه پوشان فلک در جنب تو ناپارسا

نی تو در زندان چاه حاسدان بودی ببند