آن چنانت ره نمود ایزد به پاکی تا شدند

از تو خرم شد چه بر داوودیان شهر سبا

نی تو حیران مانده بودی در تماشاگه عجب

نی تو ره گم کرده بودی در بیابان ریا

خرقه پوشان فلک در جنب تو ناپارسا

نی تو در زندان چاه حاسدان بودی ببند

هم نشین ذل و غریبی هم عنان رنج و عنا