هم نشین ذل و غریبی هم عنان رنج و عنا

آن چنانت ره نمود ایزد به پاکی تا شدند

خرقه پوشان فلک در جنب تو ناپارسا

نی تو در زندان چاه حاسدان بودی ببند

نی خدا از چاه و بند حاسدانت از روی فضل

بر کشید و برنشاندت بر بساط کبریا

بی پدر بودی ولیک اکنون چنانی کز شرف