بر کشید و برنشاندت بر بساط کبریا

نی تو در زندان چاه حاسدان بودی ببند

هم نشین ذل و غریبی هم عنان رنج و عنا

نی خدا از چاه و بند حاسدانت از روی فضل

بی پدر بودی ولیک اکنون چنانی کز شرف

پادشاه دین همی در دین پدر خواند ترا

آن چنان گشتی که بد گویت کنون بی روی تو