بی پدر بودی ولیک اکنون چنانی کز شرف

هم نشین ذل و غریبی هم عنان رنج و عنا

نی خدا از چاه و بند حاسدانت از روی فضل

بر کشید و برنشاندت بر بساط کبریا

پادشاه دین همی در دین پدر خواند ترا

آن چنان گشتی که بد گویت کنون بی روی تو

نه همی در دل بهی بیند نه اندر جان بها