خاک را با غم سرشت اول قضا اندر قدر

خون روان گشتست از حلق حسین در کربلا

از برای یک بلی کاندر ازل گفتست جان

تا ابد اندر دهد مرد بلی تن در بلا

غم کند ناچار خاکی را بنسبت اقتضا

اهل معنی می گدازند از پی اعلام را

زهره نی کس را که گوید از ازل یک ماجرا