ای مرا قاضی و مقضی وی مرا خصم و گوا

ای چو سودا کرده خصم سردرابی گرم گرم

وی چو طوبا داده شاخ خشک را بی نم نما

ای مرا ممدوح و مادح وی را پیرو مرید

گرد تو گردم همی زیرا مرا هنگام سعی

از مروت وز صفا هم مروه ای و هم صفا

اندرین غربت مرا همچون عصای موسیئی