تو از خاکی بسان خاک تن در ده درین پستی

که سوی کل خود باشد همیشه جنبش اجزا

گر امروز آتش شهوت بکشتی بی گمان رستی

و گرنه تف آن آتش ترا هیزم کند فردا

مگر گردی چو جان و عقل هم والی و هم والا

که تا پستست خاک اینجا همه نفعست لیک آن گه

بلای دیده ها گردد، چو بالا گیرد از نکبا