مگر گردی چو جان و عقل هم والی و هم والا

گر امروز آتش شهوت بکشتی بی گمان رستی

و گرنه تف آن آتش ترا هیزم کند فردا

تو از خاکی بسان خاک تن در ده درین پستی

که تا پستست خاک اینجا همه نفعست لیک آن گه

بلای دیده ها گردد، چو بالا گیرد از نکبا

ز باد فقه و باد فقر دین را هیچ نگشاید