که تا چون خود نخوانندم حریص و مفسد و رعنا

ز راه رحمت و رافت چو جان پاک معصومان

مرا از زحمت تن ها بکن پیش از اجل تنها

زبان مختصر عقلان ببند اندر جهان بر من

مگردان عمر من چون گل که در طفلی شود کشته

مگردان حرص من چون مل که در پیری شود برنا

بحرص ار شربتی خوردم مگیر از من که بد کردم