و آنکه شعری خواستم گفتن ترا از بهر شکر

کرد چون خلقت امید هر یکی زیشان روا

مبهم و رمز از چه گویم چون نگویم آشکار

نه کسی اینجای بیگانه ست ماییم و شما

نز برای آنکه تا بار دگر جویم عطا

حرفها دیدم که خود را یک به یک بر می زند

پیش من زاری کنان زانسان که پیران در دعا