نز برای آنکه تا بار دگر جویم عطا

مبهم و رمز از چه گویم چون نگویم آشکار

نه کسی اینجای بیگانه ست ماییم و شما

و آنکه شعری خواستم گفتن ترا از بهر شکر

حرفها دیدم که خود را یک به یک بر می زند

پیش من زاری کنان زانسان که پیران در دعا

گاه تاج از سر همی انداخت شین بر سان سین