رضوان بگشاید همه درهای جنان را

ایدون که بیاراست مر این پیر خرف را

کاید حسد از تازگیش تازه جوان را

هر روز جهان خوشتر از آنست چو هر شب

گویی که هوا غالیه آمیخت بخروار

پر کرد از آن غالیه ها غالیه دان را

گنجی که به هر کنج نهان بود ز قارون