گنجی که به هر کنج نهان بود ز قارون

رضوان بگشاید همه درهای جنان را

گویی که هوا غالیه آمیخت بخروار

پر کرد از آن غالیه ها غالیه دان را

از خاک برآورد مر آن گنج نهان را

ابری که همی برف ببارید ببرید

شد غرقه بحری که ندید ایچ کران را