کو هیچ به از خود نشناسد دگری را

ای خواجه چه تفضیل بود جانوری را

گر به ز خودت هیچ بهی را تو نبینی

پس چون که ندانی بتر از خود بتری را

پس غافلی از مذهب رندان خرابات