گر به ز خودت هیچ بهی را تو نبینی

ای خواجه چه تفضیل بود جانوری را

کو هیچ به از خود نشناسد دگری را

پس چون که ندانی بتر از خود بتری را

پس غافلی از مذهب رندان خرابات

این عیب تمامست چو تو خیره سری را