این عیب تمامست چو تو خیره سری را

گر به ز خودت هیچ بهی را تو نبینی

پس چون که ندانی بتر از خود بتری را

پس غافلی از مذهب رندان خرابات

هر گه که مرا گویی کندر همه آفاق

محروم تر از تو نشناسم بشری را

مرحوم ترم از تو و این شیوه ندانی