محروم تر از تو نشناسم بشری را

پس غافلی از مذهب رندان خرابات

این عیب تمامست چو تو خیره سری را

هر گه که مرا گویی کندر همه آفاق

مرحوم ترم از تو و این شیوه ندانی

زین بیش بصیرت نبود بی بصری را

من سغبه تسبیح و نماز تو نیم هیچ