هر گه که مرا گویی کندر همه آفاق

پس چون که ندانی بتر از خود بتری را

پس غافلی از مذهب رندان خرابات

این عیب تمامست چو تو خیره سری را

محروم تر از تو نشناسم بشری را

مرحوم ترم از تو و این شیوه ندانی

زین بیش بصیرت نبود بی بصری را