مرحوم ترم از تو و این شیوه ندانی

این عیب تمامست چو تو خیره سری را

هر گه که مرا گویی کندر همه آفاق

محروم تر از تو نشناسم بشری را

زین بیش بصیرت نبود بی بصری را

من سغبه تسبیح و نماز تو نیم هیچ

این فضل همی گویی ای خواجه دری را