گویی سفیه بود فلان شاید ار بمرد

یاد آر زیر خاک عظام رمیم ما

پیوسته پیش چشم همی دار عنقریب

اندامهای کوفته چون هشیم ما

چون آن سفیه مرد نمیرد حکیم ما

ما زیر خاک خفته و میراث خوار ما

داده به باد خرمنهای قدیم ما