رویش خوش و مویش خوش باز از همه خوشتر لب

او کیست مرا یارب او کیست مرا یارب

داده لب و خال او را بی خدمت کفر و دین

کرده رخ و زلف او را بی منت روز و شب

منزلگه خورشیدست بی نور رخش تیره