کرده رخ و زلف او را بی منت روز و شب

او کیست مرا یارب او کیست مرا یارب

رویش خوش و مویش خوش باز از همه خوشتر لب

داده لب و خال او را بی خدمت کفر و دین

منزلگه خورشیدست بی نور رخش تیره

دولتکده چرخ است از قدر و قدش مرکب

از بهر دلفروزی جان گهر و ارکان