نگشایم ز غلامیت میان را چو قصب

روز را چون شه سیاره گریبان بگشاد

بسته بر دامن خود دختر من دامن شب

گر ببندی قصبی بر سرم از روی مهی

اینک از پسش تو ای مهتر و استاد سخن

قصه خویش بخواندم صدق الله کتب

تا بود شاه فلک را ذنب و راس کمر