تا بود شاه فلک را ذنب و راس کمر

نگشایم ز غلامیت میان را چو قصب

اینک از پسش تو ای مهتر و استاد سخن

قصه خویش بخواندم صدق الله کتب

تا بود مرد هنر را محل از فضل و حسب

باد بی نحس همه ساله به گردون شرف

کمر فضل و محل تو شده راس و ذنب