تا بود مرد هنر را محل از فضل و حسب

اینک از پسش تو ای مهتر و استاد سخن

قصه خویش بخواندم صدق الله کتب

تا بود شاه فلک را ذنب و راس کمر

باد بی نحس همه ساله به گردون شرف

کمر فضل و محل تو شده راس و ذنب

باد بر پای عنا خواه تو از دامن بند