به زیر فکرت و کلک تو خاست بر در نظم

کفایت ست در آن شعر داور آتش و آب

که چون در آید در طبع تو شود بی شک

بر آن دو طبع دگر کبر و مفخر آتش و آب

ز خاک و باد از آنست برتر آتش و آب

چو بود خاطر و طبع تو کلک را همراه

ببوسد ار چه بود کلک و دفتر آتش و آب