بر آن دو طبع دگر کبر و مفخر آتش و آب

میان طبع تو و طبع حاسدت در نظم

کفایت ست در آن شعر داور آتش و آب

که چون در آید در طبع تو شود بی شک

به زیر فکرت و کلک تو خاست بر در نظم

ز خاک و باد از آنست برتر آتش و آب

چو بود خاطر و طبع تو کلک را همراه