من ار آیم ار نی همی دان که جان

نه آن زین نه این زان زمانی جداست

تو و او چنانید کن صدر گفت

دو دست ست الله را هر دو راست

ز خاک درت با قبای بقاست

چه تشویر دارم چو دانم که این

ز تقدیر قادر نه تقصیر ماست