آن مه که به از چشمه خورشید مه ماست

از بهر زر و سیم نه بل کز پی تشریف

سلطان فلک بنده زرین کله ماست

گرچه مه چرخ آمد خورشید ولیکن

باشد همه را بنده سوی عزت و ما را

زلف پس گوش بت ما بنده ره ماست

از بهر دویی آینه در دست نگیریم