مرد عشق ار صد هزاران دل دهد یک دم به دوست

بند و زنجیرست اینجا رسم گوز انجیر نیست

هر زمان بر دیده تیری چشم دار ار عاشقی

زان که غمزه یار یک دم بی گشاد تیر نیست

حال اندر دستش از تقصیر جز تشویر نیست

مانده اندر پرده های تر و ناخوش چون پیاز

هر که او گرم مجرد در رهش چون سیر نیست