حال اندر دستش از تقصیر جز تشویر نیست

هر زمان بر دیده تیری چشم دار ار عاشقی

زان که غمزه یار یک دم بی گشاد تیر نیست

مرد عشق ار صد هزاران دل دهد یک دم به دوست

مانده اندر پرده های تر و ناخوش چون پیاز

هر که او گرم مجرد در رهش چون سیر نیست

در گذر چون گرم تازان از رخ و زلفین دوست