آنرا که ز بیماری علم تو برانگیخت

از گردش خود قالب ادبار و عنا کرد

دانم که اجل بیش نپیوست بر آن شخص

کز سردی و خشکیش دوای تو جدا کرد

بی مرگ چو انگیخته روز قضا کرد

از کس نشنیدم بجز از حذق تو کامروز

صد کر چو صدف علم چو درت شنوا کرد