ور چه ز طرب معده برقص جمل آمد

هم در دم اول که ترا دیدم گفتم

کین چون دم آخر به هنر بی بدل آمد

آراسته تیر اجل بود مرا جان

صفرای من از خلق تو شد پیر و عجب نیست

زیرا عسل خلق تو خالی زخل آمد

در افسر تو نیست سخن لیک چه سودست