صفرای من از خلق تو شد پیر و عجب نیست

کین چون دم آخر به هنر بی بدل آمد

آراسته تیر اجل بود مرا جان

ور چه ز طرب معده برقص جمل آمد

زیرا عسل خلق تو خالی زخل آمد

در افسر تو نیست سخن لیک چه سودست

کز اصل مرا خود سر بی مغز کل آمد