که ترا در امید و بیم افگند

چکنی تو ز آب و آتش یاد

چکنی تو ز باد و خاک نوند

چکنی بود خود که بود تو بود

تا بوی در نگارخانه کن

نرهی هرگز از بیوس و پسند

چون گذشتی ز کاف و نون رستی