هان ای سنایی ار چه چنین ست تیغ ده

بر دیگ گنده گشته تو گویی نهنبنند

دور از شما و ما چون در آیند در سخن

گویی به وقت کوفتن زهر هاونند

کایشان نه آهنند که ریم خماهنند

درزی صفت مباش برایشان کجا همه

بر رشته تو خشک تر از مغز سوزنند