درزی صفت مباش برایشان کجا همه

گویی به وقت کوفتن زهر هاونند

هان ای سنایی ار چه چنین ست تیغ ده

کایشان نه آهنند که ریم خماهنند

بر رشته تو خشک تر از مغز سوزنند

مشاطه عروس ضمیر تواند پاک

این نغز پیکران که برین سبز گلشنند