این نغز پیکران که برین سبز گلشنند

درزی صفت مباش برایشان کجا همه

بر رشته تو خشک تر از مغز سوزنند

مشاطه عروس ضمیر تواند پاک

شیر آفرین گلشن روحانیان تویی

ایشان که اند گر به نگاران گلخنند

تو تخت ساز تا حکما رخت برگرند