مشاطه عروس ضمیر تواند پاک

کایشان نه آهنند که ریم خماهنند

درزی صفت مباش برایشان کجا همه

بر رشته تو خشک تر از مغز سوزنند

این نغز پیکران که برین سبز گلشنند

شیر آفرین گلشن روحانیان تویی

ایشان که اند گر به نگاران گلخنند