شیر آفرین گلشن روحانیان تویی

بر رشته تو خشک تر از مغز سوزنند

مشاطه عروس ضمیر تواند پاک

این نغز پیکران که برین سبز گلشنند

ایشان که اند گر به نگاران گلخنند

تو تخت ساز تا حکما رخت برگرند

تو نرد باز تا شعرا مهره بر چنند