رخت خر بنده به بنگاه شتربان آرند

ور خرد بر تو فشانند همی دان که همی

عرق سنگ سوی چشمه حیوان آرند

ور دل و دین به تو آرند عجب نبود از آنک

هر چه هستیست همه ملک لب و خال تواند

چیست کن نیست ترا تا سوی تو آن آرند

نوک مژگانت بهر لحظه همی در ره عشق